Μοιάζει, ίσως, εξαιρετικά εύκολη υπόθεση για έναν ενήλικο να περάσει το δρόμο μέχρι το απέναντι πεζοδρόμιο και τις περισσότερες φορές γίνεται σχεδόν με μηχανικές κινήσεις. Πόσο εύκολο, ωστόσο, είναι για ένα μικρό παιδί; Ποιες είναι οι αντιδράσεις τους όταν καλούνται να διασχίσουν ένα δρόμο και πόσο ασφαλείς είναι οι κινήσεις τους; Από ποια ηλικία μπορούμε να αισθανόμαστε περισσότεροι «ήσυχοι», όταν το παιδί μας ζητά να πάει μόνο του στο σπίτι του φίλου ή της φίλης του;

Σύμφωνα με μια νέα επιστημονική έρευνα που είδε πρόσφατα το φως της δημοσιότητας, η αντιληπτική ικανότητα και οι κινητικές δεξιότητες ενός παιδιού δεν έχουν αναπτυχθεί πλήρως έως τα 14 του, με συνέπεια να μην μπορεί να διασχίσει με απόλυτη ασφάλεια έναν δρόμο πριν από αυτή την ηλικία.

Ένας ενήλικος ελέγχει την κίνηση των οχημάτων, υπολογίζει πόσο χρόνο θα χρειασθεί να διασχίσει τον δρόμο και κινείται με τη σωστή ταχύτητα για να προλάβει. Όμως τα πράγματα δεν είναι το ίδιο απλά για τα παιδιά, τα οποία δεν μπορούν να κάνουν εξίσου καλούς υπολογισμούς, ούτε έχουν τις ίδιες αντιδράσεις.

Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου της Αϊόβα, με επικεφαλής την καθηγήτρια Τζόντι Πλάμερτ του Τμήματος Ψυχολογικών και Εγκεφαλικών Επιστημών, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο αμερικανικό περιοδικό πειραματικής ψυχολογίας “Journal of Experimental Psychology: Human Perception and Performance”, μελέτησαν παιδιά ηλικίας 6 έως 14 ετών, που κλήθηκαν να διασχίσουν σε υπολογιστή έναν ρεαλιστικά προσομοιωμένο, σχετικά στενό δρόμο με πολλή όμως κυκλοφορία, στον οποίο περνούσαν αυτοκίνητα ανά δύο έως πέντε δευτερόλεπτα.

Τα πειράματα στο περιβάλλον της εικονικής πραγματικότητας, όπου κάθε παιδί έπρεπε να περάσει απέναντι 20 φορές, έδειξαν ότι για ένα μέσο εξάχρονο παιδί το ποσοστό ατυχημάτων από αυτοκίνητα έφθανε το 8%, στα οκτάχρονα το 6%, στα δεκάχρονα το 5%, στα 12χρονα το 2%, ενώ ουσιαστικά μηδενιζόταν μόνο για τα παιδιά 14 ετών και πάνω.

Το συμπέρασμα, σύμφωνα με τους επιστήμονες, είναι ότι έως την ηλικία των 14 ετών δεν μπορεί κανείς να εμπιστευθεί απολύτως ένα παιδί ότι όντως είναι ικανό να περάσει απέναντι με ασφάλεια.

Επιπλέον, διαπιστώθηκε ότι το πρόβλημα δεν αφορά στην ταχύτητα των παιδιών, καθώς ένας εξάχρονος μπορεί να διασχίσει έναν δρόμο σχεδόν εξίσου γρήγορα με έναν ενήλικο. Ωστόσο, τα παιδιά είτε βιάζονται να περάσουν, είτε αργούν να ξεκινήσουν τη διάσχιση, με αποτέλεσμα να μεγιστοποιείται ο κίνδυνος να τους χτυπήσει το διερχόμενο όχημα.


Ποιες «προκλήσεις» αντιμετωπίζουν τα παιδιά στο δρόμο

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας, τα παιδιά αντιμετωπίζουν δύο προκλήσεις όταν αποφασίζουν αν είναι ασφαλές να περάσουν το δρόμο. Η πρώτη περιλαμβάνει την αντιληπτική τους ικανότητα, δηλαδή τον τρόπο με τον οποίο κρίνουν την απόσταση ανάμεσα σε ένα αυτοκίνητο που διέρχεται και ένα άλλο που έρχεται, λαμβάνοντας υπόψη την ταχύτητά τους. Τα μικρότερα παιδιά έχουν δυσκολία στο να αντιληφθούν σωστά αυτές τις αποστάσεις.

Η δεύτερη πρόκληση ήταν οι κινητήριες ικανότητές τους: το πόσο γρήγορα τα παιδιά κάνουν το βήμα τους από την άκρη του δρόμου, μόλις περάσει το πρώτο αυτοκίνητο. Τα νεαρότερα παιδιά δεν είναι ικανά να χρονομετρήσουν σωστά τα βήματά τους όπως συμβαίνει με τους ενήλικες, πράγμα που τους δίνει λιγότερο χρόνο για να περάσουν το δρόμο και έτσι τα προλαβαίνει το επόμενο αυτοκίνητο.


Συμβουλές για οδική ασφάλεια

Ο καλύτερος “δάσκαλος” για τα παιδιά σας, είστε εσείς, διότι οι βασικοί κανόνες για την οδική ασφάλεια διδάσκονται στο δρόμο – και το παιδί είναι στο δρόμο με τους γονείς του, ακολουθώντας το παράδειγμά τους, είτε αυτό είναι σωστό είτε όχι.

Τι πρέπει συνεπώς να κάνουν οι γονείς; Κατ’ αρχήν, να βεβαιωθούν ότι τους κανόνες οδικής ασφάλειας που προσπαθούν να διδάξουν στα παιδιά τους, τους τηρεί όποιος τα φροντίζει όταν αυτοί απουσιάζουν. Πρέπει επίσης να τα εκπαιδεύσουν σωστά από μικρή ηλικία. Ο βασικός κανόνας της εκπαίδευσης είναι να γίνεται σταδιακά και με τρόπο που να ταιριάζει με την ηλικία και την ωριμότητα του παιδιού.

Στο πλαίσιο αυτό:

  • Δίνουμε μεγαλύτερη βάση στην ακοή, καθώς το οπτικό πεδίο τους δεν είναι ακόμα πλήρως ανεπτυγμένο και δεν υπάρχει δυνατότητα εκτίμησης της ταχύτητας του οχήματος και της απόστασης.
  • Είναι απαραίτητο να κάνουμε συνεχείς επαναλήψεις, κοιτάμε αριστερά, κοιτάμε δεξιά και πάλι αριστερά, και μετά έχουμε στο οπτικό μας πεδίο το φανάρι και τους οδηγούς.
  • Η καλύτερη συμβουλή για να κάνουμε το παιδί μας προσεκτικό στο δρόμο είναι: Περπάτημα, περπάτημα, περπάτημα μαζί με το παιδί. Όσες περισσότερες διαδρομές κάνουμε με τα πόδια, τόσο το καλύτερο. Μερικές φορές μπορούμε και να αλλάζουμε ρόλους. Εμείς θα κάνουμε το παιδί και το παιδί θα παίζει το ρόλο της μητέρας ή του πατέρα και θα πρέπει να μας οδηγήσει στο σπίτι ή στο σχολείο.
  • Ακόμα και αν μεταφέρουμε το παιδί συνεχώς με το αυτοκίνητο, πρέπει, παρόλα αυτά, να του επιστήσουμε την προσοχή όσον αφορά την κυκλοφορία στο δρόμο. Παρκάρουμε, λοιπόν, σε κάποια απόσταση από το σχολείο και κάνουμε εξάσκηση σε αυτήν τη διαδρομή, πάντα από τη μεριά που βρίσκονται τα σπίτια, προσέχοντας τα φανάρια και τις κλειστές γωνίες. Δίνουμε έμφαση στα αυτοκίνητα που έρχονται από την αντίθετη κατεύθυνση.
  • Τα παιδιά που κάνουν ποδήλατο πρέπει να οδηγούν στο πεζοδρόμιο και πάντα φορώντας κράνος. Επιβάλλεται να είμαστε αυστηροί μέχρι το σημείο να τους πάρουμε το ποδήλατο, σε περίπτωση που δεν συμμορφώνονται με αυτούς τους κανόνες.
  • Τέλος, τα παιδιά φαίνεται πως δεν έχουν την απαραίτητη υπομονή και έτσι θα πρέπει να τα διδάξουμε να είναι υπομονετικά και να περιμένουν να αδειάσει καλά ένας δρόμος πριν τον διασχίσουν.

Πηγή

Newsroom childsafety.gr με πληροφορίες από in.gr