Διανύουμε και επισήμως πλέον την εποχή του φθινοπώρου, σχολεία και παιδικοί σταθμοί έχουν ανοίξει για τα καλά, και οι πρώτες χαμηλές, για την εποχή, θερμοκρασίες, αναμένεται να κάνουν την εμφάνισή τους τις επόμενες ημέρες. Μαζί  θα κάνουν την εμφάνισή τους και οι ιώσεις που ταλαιπωρούν παιδιά και γονείς. Ποιες είναι όμως οι πιο συνηθισμένες παιδικές αρρώστιες του χειμώνα; Ποια είναι τα συμπτώματα για κάθε μια από αυτές και πως τις αντιμετωπίζουμε;


Κοινό κρυολόγημα

Το κοινό κρυολόγημα αφορά παιδιά όλων των ηλικιών και σχεδόν πάντα ευθύνονται ιοί. Αυτό σημαίνει ότι ο γιατρός καταρχήν δεν πρέπει να χρησιμοποιήσει αντιβίωση. Η ασθένεια στα μικρά βρέφη εκδηλώνεται με χαμηλό πυρετό κάτω από 38,5, βουλωμένη μύτη, δάκρυα στα μάτια, ελαφρύ βήχα. Στα μεγαλύτερα παιδιά τα συμπτώματα από τον φάρυγγα είναι πιο έντονα και το παιδί παραπονιέται για πόνο στην κατάποση. Μερικές φορές οι καθαρές μύξες αρχίζουν να γίνονται παχύρρευστες με κίτρινο-πράσινο χρώμα- γεγονός πιθανής μικροβιακής επιλοίμωξης. Χρησιμοποιούμε φυσικό ορό στη μυτούλα ή σε περιπτώσεις έντονης ρινικής απόφραξης για λίγες μέρες σταγόνες OTRIVIN.


Φαρυγγίτιδα

Πολύ συνηθισμένη κατάσταση της παιδικής ηλικίας, ιδιαίτερα στους χειμερινούς μήνες σε παιδιά της σχολικής ηλικίας. Συνήθως είναι ιοί ενώ μερικές φορές εμφανίζονται μικρόβια όπως μηνιγκιτιδόκοκκος. Τα συμπτώματα είναι πυρετός, πονόλαιμος και απόφραξη της μύτης. Η θεραπεία είναι συνήθως αντιμετώπιση με παυσίπονα, αν όμως η κατάσταση του παιδιού είναι επιβαρυμένη πρέπει να χρησιμοποιήσουμε αντιβιοτικά.


Λαρυγγίτιδα

Συχνό φαινόμενο στις μικρές ηλικίες συνήθως σε παιδιά κάτω των 4-5 χρονών, με τάση να επαναλαμβάνονται και να…τρομοκρατούν τους γονείς.
Η διάγνωση είναι εξαιρετικά απλή. Το παιδί 1-2 μέρες πριν την εμφάνιση της έχει συνάχι ίσως κόκκινα μάτια, ίσως δέκατα ή πυρετό και ξαφνικά εμφανίζεται ένας πολύ “παράξενος” βήχας.
Εμείς οι παιδίατροι τον ονομάζουμε υλακώδη ενώ ο γονιός πολύ εύστοχα τον παρομοιάζει με τον γαύγισμα του σκυλιού. Σε αρκετές περιπτώσεις υπάρχει μέτρια έως μεγάλη δυσκολία στην είσοδο του αέρα. Γεγονός που τρομοκρατεί το παιδί που έντρομο δείχνει συμπτώματα ασφυξίας. Ο γονιός εκτός από φάρμακα μπορεί να χρησιμοποιήσει και μερικά μυστικά του σπιτιού. Υπερπολύτιμος βοηθός είναι η υγρασία.
Για αυτό το λόγο, αν το επεισόδιο συμβεί τη νύχτα, ο γονιός με ψυχραιμία το ντύνει καλά και το βγάζει για 10 λεπτά τουλάχιστον στο μπαλκόνι, στον υγρό κρύο χειμωνιάτικο αέρα. Αν πρόκειται για καλοκαίρι ή αν φοβάται την λύση του μπαλκονιού, μια δεύτερη επιλογή είναι οι άφθονοι υδρατμοί του μπάνιου.
Ανοίγουμε όλες τι βρύσες και όταν η ατμόσφαιρά μέσα γίνει αδιαπέραστη από τους υδρατμούς βάζουμε το παιδί να κάτσει και ήρεμα να εισπνέει. Εκτός από τα προαναφερθέντα υπάρχει και η φαρμακευτική βοήθεια των σταγόνων κορτιζόνης. Συζητήστε το με τον γιατρό σας.
Σε πολύ λίγες περιπτώσεις η λαρυγγίτιδα προκαλείται, όχι από ιούς αλλά από μικρόβια. Κάτι τέτοιο, το υποψιαζόμαστε όταν τα προαναφερθέντα μέτρα (ακόμα και οι σταγόνες κορτιζόνης) δεν βελτιώνουν σημαντικά την κατάσταση του παιδιού. Σ ’αυτές τις ευτυχώς λιγοστές περιπτώσεις, η αιτία δεν είναι κάποιος ιός αλλά κάποιο μικρόβιο και ο παιδίατρος σας είναι αναγκασμένος να προσθέσει στα φάρμακα και αντιβίωση.


Βρογχίτιδα

Όπως το λέει η λέξη, πρόκειται για μόλυνση των βρόγχων στους πνεύμονες. Η βρογχίτιδα δεν πρέπει να συγχέεται με την βρογχιολίτιδα, που είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Η βρογχίτιδα συνοδεύεται από πυρετό μερικών ημερών, βήχα, κακοδιαθεσία, μειωμένη όρεξη, ρίγος κλπ. Προκαλείται άλλες φορές από ιούς και άλλοτε από μικρόβια. Στην καθημερινή παιδιατρική, ο παιδίατρος είναι πολύ δύσκολο να διακρίνει την ιογενή ή μικροβιακή βρογχίτιδα, οπότε αναγκάζεται να χρησιμοποιήσει αντιβιοτικά. Προφανώς εάν ο γιατρός έχει στη διάθεσή του, εξετάσεις (ακτινογραφία θώρακα, γενική αίματος, CRP) και όλα αυτά είναι φυσιολογικά, μπορεί να αποφύγει την θεραπεία. Συνήθως δεν στέλνουμε τα παιδιά για εξετάσεις και χρησιμοποιούμε τα αντιβιοτικά.


Ωτίτιδα

Οι ωτίτιδες χωρίζονται σε 2 μεγάλες κατηγορίες.

  • στην πιο συνηθισμένη οξεία μέση ωτίτιδα
  • στην εξωτερική ωτίτιδα

Τις πιο πολλές φορές έχουμε την οξεία μέση ωτίτιδα σαν επακόλουθο λοιμώξεων του ανωτέρου αναπνευστικού. Δηλαδή, ένα μικρό παιδί με μύξες ξαφνικά αρχίζει να κλαίει και να πιάνει το ένα ή και τα δύο του αυτιά. Η αντιμετώπιση είναι πάντα φαρμακευτική. Ο παιδίατρος πρέπει να χορηγήσει αντιβίωση για τουλάχιστον 7 μέρες από το στόμα. Απαγορεύονται τα διάφορα “γιατροσόφια” των γονέων και παππούδων. Απαγορεύονται δηλαδή οι διάφορες σταγόνες στο αυτί, το λαδάκι κτλ.
Με τις ωτικές σταγόνες που συχνά οι γονείς με δική τους πρωτοβουλία ξεκινούν, μπορεί να γίνει το εξής μπέρδεμα. Μια και οι σταγόνες περιέχουν κορτιζόνη και τοπική αντιβίωση το παιδί, ανακουφίζεται μεν αλλά προσωρινά. Επομένως, δεν πηγαίνει στο γιατρό, δεν αρχίζει έγκαιρα την αντιβιοτική θεραπεία και πολύ σύντομα τα πράγματα υποτροπιάζουν.
Όσον αφορά την εξωτερική ωτίτιδα, αυτή συμβαίνει αρκετά συχνά το καλοκαίρι στα παιδιά που πηγαίνουν κολυμβητήριο ή στη θάλασσα. Σε τέτοιες περιπτώσεις, το νερό της πισίνας ή η άμμος της θάλασσας, μπορεί να δημιουργήσουν μια ΤΟΠΙΚΗ ΜΟΛΥΝΣΗ ΤΟΥ ΑΥΤΙΟΥ. Αυτή ακριβώς είναι η εξωτερική ωτίτιδα που είναι δυνατόν να αντιμετωπιστεί μόνο με σταγόνες και όχι με αντιβιοτικά σιρόπια. Επομένως είναι ξεκάθαρο, πως μόνο ο παιδίατρος- αφού εξετάσει το παιδί- μπορεί να καταλάβει για ποια από τις 2 μορφές πρόκειται και να ακολουθήσει τη σωστή αγωγή.

Κάτι πολύ σημαντικό: κάθε πόνος στο αυτί δε σημαίνει απαραιτήτων ωτίτιδα. Σε ένα αρκετά μεγάλο ποσοστό παιδιών ο πόνος του αυτιού είναι μεν υπαρκτός, αλλά δεν είναι μόλυνση. Πρόκειται για ένα σπασμό της ευσταχιανής σάλπιγγας (είναι ο διάδρομος που ενώνει το στόμα με το αυτί) οπότε απαιτείται εντελώς διαφορετική θεραπεία.

 


 Δρ. Κώστας Κομματάς

ΠΑΙΔΙΑΤΡΟΣ

Website: www.opediatrosmou.gr/

Φιλιππουπόλεως 74 Αμπελόκηποι, Θεσσαλονίκη,

T: 2310 725520
Μ: 6944374370
Mail: kostaskomm@gmail.com